یاد از ان بهاران که شد خزان به پایت

شد خزان به پایت بهار باور من

                                                  سایه بان مهرت نمانده بر سر من

جز غمت ندارم به حال دل گواهی

                                                 ای که نور چشمم در این شب سیاهی

چشم من به راهت همیشه تا بیایی

                                                  باغ من بهارم بهشت من کجایی

جان من کجایی کجایی که بی تو دل شکسته ام

                                                         سر به زانوی غم نهادم به گوشه ای نشسته ام

آتشم به جان و خموشم چو نای مانده از نوا

                                                            مانده با نگاهی به راهی که می رود به ناکجا

ای گل آشنا

                   بی قرارم بیا

                                                 وای از این غم جدایی !!!!!!!!!